Een dorpsplein is een samenkomst plek. Een plek om eenheid te ervaren.
Om er ook gevoelsmatig een samenkomst plek van te maken zou het iets moeten worden dat de dorpsbewoners als een deel van hun eigendom beschouwen. Waar ze lekker kunnen zitten en zorg voor mogen dragen.
Als de plek gemeenschappelijk moet worden zou het een gemeenschappelijk kunstwerk moet worden.
Een kunstwerk waar aan men mee kan/mag helpen met het maken ervan.
Door mee te doen word men deel aan het eenheidsgevoel en ziet men zijn arbeid levenslang midden in het dorp.
De Brink was vroeger een plek in het dorp met gras en bomen. Men verzamelde er de koeien om ze naar de gemeenschappelijke weidegronden te brengen..
Ik heb onderzoek gedaan naar pleinen,op meerder locaties. Nationaal en internationaal. Waar gaan mensen zitten en waar niet ?
Zo blijkt dat in een bebouwde omgeving mensen gaan zitten op plekken die vol staan. Zoals gezellig gemaakte terrasjes. Op open lege pleinen of plekken gaan mensen niet zitten. Men voelt zich dan te veel bekeken. Ook blijken mensen die een aangeklede tuin hebben daar veel tijd in door te brengen dan mensen die een strakke tuin hebben. Vandaar dat ik in het ontwerp heb gekozen voor een gevuld plein. Door de spiraalvorm van de slangenbanken kan men met mensen die tegenover je zitten praten. Als je door de vorm loopt, kom je andere mensen tegen.
De grote slangen zijn banken, lounge banken waarop je aan twee kanten kan zitten. Elke slang heeft een lengte van 56 meter en een breedte van ongeveer 1.20 meter.
Ze zullen gemaakt worden van gerecyclede en duurzame materialen en worden beplakt met mozaïek.
In het midden van de spiraal staat de millenniumboom in een ovaal perk.
De slangen liggen daar met hun staarten verstrengeld. Waardoor er ruimte ontstaat voor twee ondiepe vijvertjes. De oerwateren, hier kan men op een warme dag de voetjes in koelen.
In de Millennium-Levensboom en in de andere bomen rond het plein hangen vogelhuisjes.
De vogelhuisje kunnen geprefabriceerd worden door mensen van een sociale werkplaats. Zo worden hen door middel van hun werkzaamheden zichtbaar in de samenleving. Bewoners en be-zoekers kunnen de huisjes op bepaalde punten ophalen of kopen en ze thuis op-leuken. Men kan de binnenkant beschilderen voor het vogeltje dat er komt te wonen. Maar er een wens in achterlaten of een mooie gedachte die de vogeltjes kunnen verspreiden.
De mensen van de groenvoorziening kunnen de huisjes in de bomen hangen.De huisjes hebben een levensduur van ongeveer 5 jaar. Door ze steeds te vervangen blijft het kunstwerk levend, actueel en interactief. Ze betrekken steeds weer nieuwe mensen bij het kunstwerk. Zodat nieuwe bewoners bezoekers en de jongeren die over vijf
jaar geboren worden ook deel kunnen nemen aan het kunstwerk.
Bij speciale gelegenheden kan men ze gebruiken als bijvoorbeeld marktstalletje.
Door een leugebolle op het pleintje te plaatsen krijgen de oorspronkelijke bewoners van het gebied, 'de Friezen', een zichtbaar thuis in het Egmondse geschiedenisverhaal. En de mensen die graag bij de Egmondse beurs vertoeven een dak boven het hoofd.
De middelste bol is een vrouwenbol. Vroeger was de wasplaats een bijeenkomst-plek voor vrouwen. Geflankeerd door een halve bol voor de mannen aan de ene kant en de jongeren aan de ander kant.
Hier komen we een beetje op een dilemma in onze huidige dualistische maatschappij. Een plein is er om mensen samen te laten komen maar als jongeren of ouderen samenkomen worden ze al gauw hang jongeren of ouderen genoemd. We willen dat de kinderen niet de hele tijd achter de computer zitten en frisse lucht halen buiten. Maar als ze dat doen zijn we bang voor overlast.
De leugenbolle word niet te groot en door de met aarde en planten bedekte dikke muren en de ronde vorm zal het geluid gedempt worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten